در عالم روياهايم بودم. شاد و بی خيال و کودکانه پی اسب خيال هايم می دويدم وچنان مست وَهم و خيال بودم که ترس و واهِمه و اضطرابم را فراموش کردم. ترس از تنهايی ، واهِمه از ناتوانی و اضطراب از دنيای بزرگ و بی احساس اطرافم. به ناگاه ترسم از ميان رفت و اضطرابم را به فراموشی سپردم چراکه دنيا تو را به من داده بود؛ در واقع من را در اختيار تو گزارده بود.

آن چنان در آغوشت گرم گرفتم که تمام خيال هايم بوی تو را گرفته بود. همه جا برای تو هم جا گذاشته بودم و تو هميشه با من بودی.

پندها و اندرزهايت همواره در خاطرم جاويد است که به من استقامت را آموختی. آن زمان استقامت، ايستادگی، سرسختی ، سربلندی ،استواری و صلابت را در وجود تو معنا می کردم و واژه ی تو بودن را در آن ها خلاصه می کردم  ولی امروز که کوه را شناختم ؛ وجود تو را در کوه معنا می کنم که تو کوهی استوار و پايدار در تصور يکايک ما هستی.

صدايت در وجودم طنين انداز می شود که می گفتی زمانی که نوجوان بودی در آب سرد چشمه اعلائی دماوند که از شدت سرما هيچ کس حتی دستش را در آن فرو نمی برد ، شنا می کردی و يک سنگ روی سينه ی لبريز از عشق و محبت بی نهايتت می گذاشتی .

سينه ات جايگاه قلبی پاک بود. قلبی که عاشقانه می تپيد و در سختی ها و مشکلات طپش قلب صبورت به ياری يکايک ما می شتافت.

مهربانی در نگاه تيز بين و بی آلايشت موج می زد.

چشمانی به وسعت خورشيد هستی بخش.

چشمانی کهربائی و دوست داشتنی.

چقدر نگاه هايت آرام بخش بودند.

به ناگاه اما با مرور زمان بينائی چشمان نازنينت کم فروغ شدند. اما صلابت تو نه تنها از چشمان مهربانت کم نکرد که به آرامش آن ها نيز افزود.

نگاه هايت به من غرور را آموخت. غروری سرشار از زيبائی. چراکه من تنها، با ديدن نگاه هايت احساس غرور می کردم و اين احساس برايم بسيار زيبا بود.

يادم نمی رود که چگونه در تاريکی و سکوت با خدا راز و نياز می کردی تا من که به عشق با تو بودن کنارت می خوابيدم؛ بيدار نشوم.

عطر ياس پيچ امين الدوله در حال و هوايم می پيچد.

خوشبو ؛ زيبا و آرام بخش.

چقدر آن را دوست داشتی.

صاف و پاک و زلال بودی.... بمانند شبنم معطری که سپيده دم روی ياس های امين الدوله شکل می گيرد.

 صداقت را در ذهنم تجزيه می کردم و در حال انديشيدن به معنايش بودم که سخنان شيرينت در ذهنم نقش بست.

آری... معنای صداقت را يافتم.

حرف هايت نشانه ی صداقت و صداقت شناسه ی حرف هايت بود.

تمام اين خصايص در تو خلاصه می شد ومن با داشتن تو به خود می باليدم و از با تو بودن لذت می بردم. اين را نمی دانستم که من هستم اينقدر بی نهايت به تو علاقه مندم يا تو آن بهترين و يکتايی هستی که بی وجودش اينگونه تنها و مضطربم..

امروز بی تو ام ولی مثل هميشه تو با منی.

وخيال تو جاودانه با من باقی خواهد ماند.x.x.x.x

 خداحافظی با بهار

بهار می رود آمدن دوباره اش را به انتظار می نشینیم.

به یاد لحظه ی دوباره سبز شدن زمین، روزگار را می گذرانیم.

گلهای اردی بهشت ، یادگار زمستان های سرد و برفی اند.

بهار را به خاطر می سپاریم تا پس از زمستان های سخت، دیدار دوباره اش را معجزه ی خدای طبیعت بدانیم...

تكه اي براي بركه.....

تكه اي براي رود....

تكه اي براي دريا

 دلم را قسمت كردند:..........

تكه اي براي تو....

تكه اي براي تو......

تكه اي براي تو

ابراهیم ادهم پادشاه بزرگی بود و عابدی زاهد.

روزی در نماز بسیار گریست که

           " پروردگارا! این همه عبادت و ریاضت ؛ چرا گشایشی در قلبم رخ نمی دهد؟ ".

و چنان گریه کرد که در میان اشکهایش به خواب رفت .

 نیمه شب با صدای پایی که بر بام می دوید از خواب پرید.

 از خود پرسید: پس پاسبانان و نگهبانان چه می کنند که دزدان و شبروان بر بام کاخ می دوند و هیچ کس انها را دستگیر نمی کند؟

سر را از پنجره بیرون برد و داد زد: شما کیستید؟

 یکی از انان از بام سرک کشید :

_ ما قافله داریم!

_ بر بام قصر من چه می کنید؟

_ به دنبال شتران خویش می گردیم.

ابراهیم گفت: عجب مردی! بر بالای بام ، شتر می جویی؟

مرد گفت: تو نیز چون منی که بر تخت پادشاهی خدا را می جویی!

ابراهیم شبانه از قصر رفت و دیگر کسی او را در لباس شاهی ندید...

گل گلدون.....

گل گلدون من شکسته در باد

تو بیا تا دلم نکرده فریاد

گل شب بو دیگه بو نمی ده

             کی گل شب بو رو از شاخه چیده

گوشه ی اسمون ٬پر رنگین کمون

              من مثل تاریکی٬ تو مثل مهتاب

اگه باد از سر زلف تو نگذره

            من میرم گم می شم٬ تو جنگل خواب

گل گلدونه من ٬ ماه ایون من

              از تو تنها شدم چو ماهی از آب

گل هر آرزو ٬رفته از رنگ و بو

من شدم رودخونه٬دلم یه مرداب

آسمون آبی می شه ٬ اما گل خورشید

 
رو شاخه های بید٬ دلش می گیره

تو که دست تکون می دی

به ستاره جون می دی

می شکفه گل از گل باغ

تو که چشمات هم می اد

دو ستاره کم می اد

می سوزه شقایق از داغ

داشتم از دبیر فیزیکمون در مورد کارهای کارگاهمون

که خیلی خیلی عالی شدن تعریف می کردم

که آروم بهم گفت: سارا کوتا بیا!

این می تونه معنی سادگی و از خودگذشتگی بده و بس.

از  زندگانی ام گله دارد جوانی ام

                شرمنده ی زندگانی از این زندگانی ام

چرخ ستاره پنچره

رو آسمون شهری که

برق ستاره خنجره

گلدون سرد و خالی رو

بزار کنار پنجره

بلکه با دیدنش یه شب

وا بشه چند تا حنجره

به ما که خسته ایم بگه

خونه ی بهار کدوم وره؟

تو شهرمون آخ بمیرم

چشم ستاره کور شده

برگ درخت باغمون

زباله ی سپور شده

مسافر امیدمون

رفته از این جا دور شده

کاش تو فضای چشم مون

پیدا بشه یه شاپره

به ما که خسته ایم بگه

خونه ی بهار کدوم وره؟

اسکله ی ناز چشمات

حریم امن قایقم!

تو ساعت یه ربع به عشق

عقربه ی دقایقم...

گرمی دستای تو رو

به صدتا دنیا نمی دم

هر وقت که یارم تو بودی

بی کسی و نفهمیدم

تو بند دل سلول عشق

حبس نگاهتو می کشم

 ولی بازم رو میله هاش

عکس نگاهتو می کشم

ای قصه ی بی سر و ته

 شعر بدون قافیه

برای مرگ این صدا

نبودن تو کافیه.......

اون وقت اتفاقات بد رو نمی دیدم و چیزهای زشت توی تصورم وجود نداشت و با تصورات خیلی خیلی زیبا زندگی می کردم. بود و نبود ادم بزرگ ها برام فرقی نداشت و اسایش داشتم.

اما اون وقت ممکن بود گل شقایق و یاس رو نبینم و عشق به زندگی رو فراموش کنم.

یا حتی کسی رو که می تونم دوست داشته باشم، دیگه هیچ وقت نبینم ونشناسم و دوست نداشته باشم!

 
اون وقت حرفهای بعضی ادم بزرگ ها رو نمی شنیدم و چیزی یاد نمی گرفتم و شاید اون وقت وضعم با الان خیلی فرق می کرد. شاید بعضی اتفاقات رو نمی فهمیدم و با تصور خوب بودن همه چیز زندگی می کردم.

ولی اگه کر بودم ممکن بود صدای کسی رو که می تونم دوسش داشته باشم نشنوم و همین طور بعضی حرفهای قشنگ ادم بزرگ ها رو هم نشنوم.

چون بلد نیستم احساسم نسبت به اتفاقات رو عنوان کنم.

خیلی بده چون یا همیشه به جای گفتن از احساساتم نبست به اتفاقات یا تنهایی تو خودم می شکنم و گریه می کنم که دردی دوا نمی شه!

یا وقتیکه حرف می زنم یه مطلب دیگه به گوش دیگران می رسه و برداشت های غلط و بی جا که باعث می شه جلوی همه بشکنم پس بازم دردی دوا نمی شه!

ولی اگه من لال بودم اون موقع نمی تونستم برای خودم حرفهای قشنگ بعضی از مردم رو تکرار کنم  و از شنیدن دوباره ی اونا لذت ببرم.

نفستان گرم٬

روزگارتان پر از خیر و برکت٬

سال نو مبارکتان باشد

ادم کوچیکا خیلی بی گناه هستن. خیلی بیشتر از اون که کسی بتونه فکرشو بکنه.

همیشه هم افکار نازک و کوچیکی ذهن کوچیکشونو مشغول می کنه.

خیلی بی گناهانه و معصومانه اسیر دست روزگار و نامردیش میشن.

خیلی بده وقتی که هر ادم بزرگی که از کنارشون رد میشه یه چیز به قول خودشون کوچولو بار این دل کوچیک می کنن اما نمی دونن جمع همشون می شه یه دنیا و این دل کوچیک توانی تحمل این همه بار سنگین رو تو قلب و دلش نداره.....

سخته وقتی دلت می خواد تو همون کوچیکی سری تو سرا داشته باشی ولی اونا که سری دارن تو سری بهت بزنن.

خیلی سخته دلت بخواد قلبو دلت مثل همون وقت کوچیکیت باشه و همون جوری بزرگ بشه اما یه دفعه بزرگ شی و ببینی وای از قلب سنگی و دل مثل ماستت بدت می اد.....

خیلی سخته ادم 17:54 از خودش خوشش بیاد ولی درست 17:57 از خودش و وجودش تنفر پیدا کنه...

همه میگن اقتضای جوونیه پس جوونی چقدر دیوونگی داره....پس جوونا دیوونه هستن ... پسجوونا هم می تونن خوب باشن هم بد.... هم می تونن خودرای و مغرور باشن هم می تونن مالوس و مهربون باشن ....پس چقدر می تونن متفاوت باشن... پس  چقدر می تونن مثل ادم بزرگا باشن... پس چقدر می تونن دل سنگی داشته باشن.... پس من چقدر می تونم ازشون بدم بیاد.....حالا که من از جوونی و کاراش بدم می اد چطوری می تونم در قالب یه جوون زندگی کنم و چطوری می تونم از زندگیم لذت ببرم...

خیلی سخته بدونی چقدر کار بد تو دنیا هست و از تک تک اونا بدت بیاد و متنفر باشی اما یه دفعه ببینی در حال انجام یکی از همونایی.

خدایا یه کاری کن از اون کار قشنگات که هیچ کدوم از این سختی ها توش وجود نداشته باشه....

خدایا !

 خدای من !

 خدای جوونا!

 خدای ادم بزرگا!

 خدای خوب و مهربون.....

...del shekaste

به گمانم بدانم ،

آخرین باری که دل کسی را شکستم کی بود .

لحظه ای پیش

با فوتی موری را از ته ماندهء غذای خویش دور کردم ....

بی شک دل شکسته اش ،

روزی گریبانم را خواهد گرفت ....

 سلام دوستای گلم

مدت زمان کوتاهیه! که اصلا وقت نکردم وبلاگم رو آپ کنم.

ولی در حال حاظر از مشغولیتها کاهش یافته و این کار و کردم:D:d:d

خلاصه کارهای کارگاهمون تموم شد و

        نمایشگامون 4شبنه و 5 شنبه ی همین هفته

توی مدرسه ی خودمونه.(نرجس منطقه3. آفریقا.کوچه بابک بهرامی)

اگه دوست داشتید بیایید

حتما غرفه ی فیزیک رو ببینید!!!!

راستی می تونید به وبلاگ گروه فیزیکمون هم سر بزنید.

 خوشحال می شم اگه در مورد کارهامون نظرتون رو بدونم...

HTTP://PHYSICS-NARJES.BLOGFA.COM

نیلوفر؟؟

اهان نگفتم که کیه...

کس خاصی نیست فقط یکم با تو و بقیه فرق می کنه....

یکم زیادی ماه و مهربونه .. ناز و نازنینه ...

 یه قلب داره که  وای ی ی ی  به خدایی خدا 

                             از دریا هم صاف تر و پاک تر و زلال تره...

 خدایا همیشه همین جوری خوب و مهربون و سلامت نگهش دار و سایه ی برادر و مامان گلش رو از سرش کم نکن... 

این ها همش مال تو هستن: 

 

اینم از طرف نیلوفر:

 

kash bedoni nabodanet,nadidanet,ya vase hamishe raftanet hargez bahone nemishe vase az yad bordanet................... 

................................................................................................................................................................................................................................

 

22bahman tatile,13bedaram tatile,nime shaban,shahadatha,veledatha,ham tatille.hamashon tatilan ama na be andaze tooooooooooooooo

 

..................................................................................................................................................................................................................................

 

aflaton mige:age ba delet kasi ya chizi ro dost dashti ziad jedish nagir.chon kare del dost dashtane.dorost mesle kare chashm ke didane.....

vali age kasi ro ba aghlet dost dashti bedon dari chizi ro tajrobe mikoni ke esmesh . . . eshghe  

چرا غم می خوری از بهر مردن

  مگر انها که غم خوردن نمردن؟؟ 

....عشق یعنی  عشق يعني يك سلام و يك درود  عشق يعني درد و محنت در درون  عشق يعني يك تبلور يك سرود  عشق يعني قطره و دريا شدن  عشق يعني يك شقايق غرق خون  عشق يعني زاهد اما بت پرست  عشق يعني همچو من شيدا شدن  عشق يعني همچو يوسف قعر چاه  عشق يعني بيستون كندن بدست  عشق يعني آب بر آذر زدن  عشق يعني چون محمد پا به راه  عشق يعني عالمي راز و نياز  عشق يعني با پرستو پرزدن  عشق يعني رسم دل بر هم زدن  عشق يعني يك تيمم يك نماز  عشق يعني سر به دار آويختن  عشق يعني اشك حسرت ريختن  عشق يعني شب نخفتن تا سحر  عشق يعني سجده ها با چشم تر  عشق يعني مستي و ديوانگى  عشق يعني خون لاله بر چمن  عشق يعني شعله بر خرمن زدن عشق يعني آتشي افروخته  عشق يعني با گلي گفتن سخن  عشق يعني معني رنگين كمان  عشق يعني شاعري دلسوخته  عشق يعني قطره و دريا شدن  عشق يعني سوز ني آه شبان  عشق يعني لحظه هاي التهاب  عشق يعني لحطه هاي ناب ناب  عشق يعني ديده بر در دوختن  عشق يعني در فراقش سوختن  عشق يعني انتظار و انتظار  عشق يعني هر چه بيني عكس يار  عشق يعني سوختن يا ساختن  عشق يعني زندگي را باختن  عشق يعني در جهان رسوا شدن  عشق يعني مست و بي پروا شدن  عشق يعني با جهان بيگانگى

تقدیم به......

و به ان دو کبوتر در اسمان نگاه می کرد. 

 اما امروز پیرمرد نیست

و ان دو کبوتر روی نیمکت نشسته اند و به سوی اسمان می نگرند...

 به چه دل خوش کردي ؟

ـــــــ به تکاندن برف از شانه ي آدم برفي !!!

 هر روز گنجشکی روی دسته ی صندلی می نشست

و جیک جیک اواز می خواند .

ابی در جوی باریکی از کنار صندلی می گذشت و قل قل می کرد.

نسیمی می امد و در گوش علف ها و گل ها پچ پچ می کرد .

 
گاهی بادی بود و با هوهویش صندلی را بیدار می کرد.

 باور کنید و روزی از پایه های صندلی یک برگ سبز روئید!!!!!!!!

لام لحظه بدون تشدید است و

 لام تولد مشدد .

و این یعنی که:
 

در یک لحظه می توانی بودن را دو بار تجربه کنی!

 گفتی چشمها را باید شست ! شستم ولی .........

گفتی جور دیگر باید دید ! دیدم ولی ...

گفتی زیر باران باید رفت ! رفتم ولی ...

اون نه چشمهای خیس و شسته ام را و نه نگاه دیگرم را ...

 هیچکدام را ندید ...

 فقط در زیر باران با تئنه ای خندید و گفت :

                            ــــدیوانه ی باران ندیده

 عشق بي انتها در جستجوي خويشتن است ...

میدونی چرا ؟چون قوی ترین و بزرگترین عددیه که میشناسم ...

ماه یکیه ... خورشید یکیه ... زمین یکیه ...خدا یکیه ...

مادر یکیه ... پدر یکیه ... تو هم یکی هستی             

         وسعت عشق من به تو هم یکیه ...

پس اینو بدون از الان و تا همیشه : یکی دوستت دارم...

شايد آن روز كه سهراب نوشت :

                     (( تا شقايق هست زندگي بايد كرد ))

                             خبري از دل پر درد گل ياس نداشت

                                                                                               بايد اينجور نوشت :

                                 هر گلي هم باشي،

       چه شقايق چه گل پيچك و ياس زندگي اجباريست......

کس چرا این همه سنگین دل و بد خو باشد

جان من این روشی نیست که نیکو باشد